Vorig jaar vierde Mike Shannon zijn jubileum 40 jaar on stage. Binnenkort verschijnt de eerste solo cd van Mike, voor ons dus de hoogste tijd om even bij Mike en Evy aan te kloppen voor volgend interview.
Je staat inmiddels meer dan 40 jaar op het podium, zat jij heel die tijd in de countryscène?
Mike: ik ben gestart met Rock&Roll en Rockabilly en dat heb ik 25 jaar gedaan. Onder invloed van fans en vooral van Bobby Bare ben ik overgestapt op country. In die tijd werkte ik vaak samen met Bobby Bare en hij vertelde mij dat ik een zeer goede stem had om countrymuziek te zingen en dat verhaal had ik al eerder van mijn fans gehoord. Zelf dacht ik dat country meer iets voor oudere mensen was maar ik gaf het een kans en ik heb nooit meer achterom gekeken, ik wou dat ik het 25 jaar eerder had ontdekt.
Je bent afkomstig van Ontario in Canada, hoe ben je in België terechtgekomen?
Mike: in 1979 kwam ik met mijn toenmalige band “The Shannon Riverband” naar Nederland voor een aantal optredens. In Nederland ontmoette ik een vrouw en ik werd verliefd. Mijn band is 3 maanden gebleven maar zelf ben ik niet terug gekeerd naar Canada.
Dan ben je dus solo verder gegaan?
Mike: ja, iemand uit Maaseik vroeg me om in “t’Kroegske” te spelen, dat bestaat nu jammer genoeg niet meer maar daar kreeg ik enkele boekingen om in België te spelen maar dat moest wel met band zijn.. Ik kende Cowboy Freddy van de Black Hills en zo deed ik mijn eerste optredens in België als gast van de Black Hills Country Band. Mijn allereerste solo optreden was echter in Venlo, dat was nog zonder backing tracks maar gewoon met mijn gitaar en mijn stem, toen kwam iedereen nog luisteren, dat was voor de linedance periode.
Was er dan voor jou geen groot verschil tussen de country in de USA en hier in Europa?
Mike: niet zoveel in de muziek maar wel in de herkenbaarheid. In Amerika hoor je heel de dag country op de radio dus iedereen kent die songs, hier kent men enkel de grote hits. Vaak zing ik nummers die hier niemand kent maar daardoor heb ik ook een eigen herkenbaarheid en verschil ik van anderen want de beste nummers hou ik uiteraard voor mezelf
Evy: sommige nummers zoals “The Auctioneer” kan enkel Mike brengen omdat het zo vlug gaat.
Mike: zelfs in de USA vraagt men hoe ik dat doe maar ik doe dat gewoon, ik kan dat niet uitleggen
Is er de voorbije 40 jaar veel veranderd in de countryscène?
Mike: enorm veel, er was veel Rock&Roll en Rockabilly, dat lag vaak dicht bij de Country en ik luisterde dan ook vaak naar countryprogramma’s. Toen betekende Country nog, een uprise bas, twee gitaren en iemand die zong over “mijn hond is dood” of mijn vrouw heeft mij verlaten” en iedere countrysong ging zo. Het was echt een regel, trucks, trains, dronken zijn of in de gevangenis gezeten hebben. Steve Goodman schreef een song die vertolkt werd door Willy Nelson “City of New Orleans” en daarin staat een regel die echt tekenend is voor de Country “ ik was dronken de dag dat mijn moeder stierf”
Het is tegenwoordig moeilijk om nog te zeggen wat een countrysong is. Onlangs hoorde ik een bluegrass versie van “The Macarena”, het is echt niet te geloven.Er is ook een probleem met de line dance, ik heb er absoluut niets op tegen maar zolang het onder countrydance valt moet men ook op country dansen en wanneer ik hoor wat men tijdens de pauze speelt, dat is pure disco.
Je moet een lijn trekken of het is country of het is linedance of hoe je het ook wilt noemen.
Geloof je in een splitsing tussen de countrydancers en de linedancers?
Mike: ik geloof dat dit zeker zal gebeuren, in Amerika is het al zover, in Nashville zijn plaatsen waar line dance verboden is. Het komt omdat countryliefhebbers luisteren en drinken, linedancers drinken één cola en dansen. Uitbaters zijn verplicht om inkom te vragen om uit de kosten te komen. Een ander probleem is dat de countrymuziek liefhebbers thuis blijven omdat er teveel disco muziek gespeeld wordt. Het is een feit dat de countryfestivals naar beneden zijn gegaan sinds de komst van de linedance
De countrymuziek zal zeer zeker terugkomen omdat er nog steeds veel countryliefhebbers zijn. In Amerika hoor je nog veel country maar men grijpt steeds vaker terug naar muziek uit de jaren 70
Er was een tijd dat je in de Grand Ole Opry niet binnen kwam met elektrische instrumenten maar die tijd is voorbij nu klinkt het moderner
Wat is voor jou een goede countrysong?
Mike: een goede countrysong moet een verhaal hebben met een begin en een einde. Het moet een song zijn die zowel de dancers als de luisteraars aanspreekt omdat het publiek dezer dagen heel gemengd is. Je moet een song ook blijven herinneren ook al begrijpen de mensen niet ieder woord, als je er je emoties inlegt begrijpen de mensen het wel. In 1999 deed ik een tour in Rusland, in Moskou. De Russen begrepen geen woord van wat ik zong maar in mijn set van 45 minuten stopten we wel alle verschillende emoties in de songs. Bij een ballade toonde ik veel emotie en bij een dansnummer was ik echt heel vrolijk.
Je moet geen echt goede zanger zijn in de country maar je moet je emoties kunnen overbrengen. Niet zijn stem maar de manier waarop hij zijn songs bracht maakte Hank Williams tot wie hij was. Hij bracht echt de emoties van een song over op zijn publiek.
Kunnen countryzangers dat hier bij ons ook?
Mike: sommige wel, de grootste countryzanger is voor mij Dick van Altena, een goede stem en hij weet de emotie in iedere song te leggen.
Wat is jou mooiste herinnering in de countrymuziek in de voorbije 40 jaar?
Mike: da’s een heel moeilijke, waarschijnlijk die brief die ik kreeg van Hank Snow. Ik zond hem “The Actioneer” en hij schreef terug dat hij die song niet zo kan brengen en dat is nog steeds een heel mooi compliment. Wat ook heel mooi was, dat was mijn eerste solo optreden in 1999, dat ik het ook zonder band kon waarmaken en tijdens heel de avond het publiek kon vasthouden.
Wat ik ook nooit zal vergeten is mijn optreden in de “Grand Ole Opry in Nashville (USA). Dat was in september 2000. Ik stond daar met dezelfde micro die zoveel grote namen in hun hand hadden gehad, dat doet je wat.
Wat zijn de toekomst plannen van Mike Shannon?
Mike: niet met pensioen gaan, in juni komt mijn eerste solo cd uit.
Kan jij wat vertellen over jou debuut cd?
Mike: hij is geproduceerd door Nick Mc Alley en het is een mix van nieuwe en zeer oude nummers, er staan ook enkele nummers uit de jaren 60 op zoals “Walk in the Room” en uiteraard “The Auctioneer”. Ergens in het midden staat er zelfs een popsong op en dat staat ook in de inlay “het is geen countrysong maar het zou er één moeten zijn, je kan er zoveel emotie inleggen”. Iedereen kent het nummer waarschijnlijk wel “It’s a Heartache” van Bonnie Tyler. Ik breng dit nummer reeds een tijdje live en iedereen houd ervan. Het is een song die alle ingrediënten heeft van een goede countrysong. Mijn filosofie is, een goede song is een goede song, zoiets als dat is een song voor vrouwen, daar geloof ik niet in.
Weet je, het moeilijkste was de titel, uiteindelijk koos ik voor “Stay Young”, Don Williams zette het nummer ooit op een album en daar vond ik het en omdat ik mij nog steeds jong voel, vond ik dit een gepaste titel.
Komt er ook een cd presentatie?
Mike: absoluut, schrijf alvast in je agenda, 19 juni in de Ravels Ranch en er komen vast ook gastoptredens maar die zijn nog niet bekend, één en ander zal afhangen van de agenda van de andere artiesten.
Nog meer toekomstplannen?
Mike: ik werk reeds aan de volgende cd, iets speciaals, er zijn ook reeds contacten gelegd voor optredens in Finland, Frankrijk, Oostenrijk en het is de bedoeling om ook in andere landen in Europa op te treden.
We hopen later dit jaar ook op te treden in de USA, ik heb contacten in Arizona, West Verginia en er is zelfs een bar in Ohio en die hebben mij nog nooit gezien maar ze hebben daar wel een Mike Shannon fanclub. Heel die bar hangt vol foto’s van mij en tijdens de pauze draaien ze daar constant demo’s die ik opstuur. Uiteraard hoop ik daar ook een optreden te verzorgen, overigens de naam van die bar is “The Rednecks Bar”.
Wat ik zeker wil doen is enkele nummers opnemen voor mijn volgende cd in de SUN studio’s in Memphis.
Heb jij hier nog iets aan toe te voegen?
Mike: tijdens mijn 40 jarig jubileum vroeg iemand mij of ik al dacht aan stoppen.Wel ik stop op het podium met een hoed op mijn hoofd en een gitaar rond mijn nek.Als niemand meer naar mij luistert dan stop ik
Mij rest enkel nog Mike Shannon te bedanken voor dit uitgebreid interview en bedankt Evy en Mike voor de goede ontvangst. En wij bedanken Jean-Pierre Onsia voor de toestemming dit op onze website te mogen plaatsen.
bravenet.com